เมื่อใดที่ความสำคัญของคนมันลดลง ย่อมต้องมีความลำเอียงเกิดขึ้นไม่เว้นแม้แต่ตัวเราเอง เราก็ย่อมให้เวลากะความสำคัญกับคนที่เราสนใจมัก ๆ แต่ถ้าบางสิ่งเราทำให้คนที่เราให้ความสำคัญไม่ได้เราก็ไม่ให้คนอื่น แต่บางคนตอนไม่มีใครก็เที่ยวกันสนุกสนาน พอเริ่มมีใครก็เริ่มทิ้งเพื่อน ๆ ที่เคยอยู่ตอนเหงากันมา
      บางทีก็รู้สึกน้อยใจเมื่อความสำคัญของตัวเองลดลงเรื่อยๆ  ๆ แต่ก็ต้องทำใจไป ยั้งใจตัวเองอย่าไปให้ความสำคัญกับใครมา เดี๋ยวก็เจ็บเหมือนสมัยยังเรียนอยู่เฮออ พร้อมไปเป็นเพื่อนกะคนอื่น แต่พอถึงเวลาเราสักคนก็ยังมองไม่เห็นเงา

    สำคัญ --> สำคัญน้อยหน่อย --> สำคัญน้อยมาก --> โดดเดี่ยว --> หมาหัวเน่า --> ไร้ค่า

      จนสุดท้ายเนี่ยกรูคงต้องข้ามแต่ละคืนอันยาวนานต่อไปอย่างโดดเดี่ยว