Richie Zhou - It's my life <<เมื่อไหร่ฉันจะหายไปจากโลกนี้>>

     เมื่อวานมีแผ่นดินไหวที่ทางฝั่งลาวแหละ เห็นตอน 4 โมงเย็น ก็ว่าทำไมรถมันติดนักวะแม่งอุตส่าห์กลับเร็ว ติดจนหลับ หลับจนติด ติด ๆ หลับๆ เวงทำไมคนอยู่ริมถนนเยอะนักวะ มีโจรขึ้นห้างเหรอ ผ่านไปอีกตึกเอ๊ะก็ัยังมี เลยได้ยิน คนข้าง ๆพูดเกี่ยวกับแผ่นดินไหว จึงฟังข่าวอ๋อมีแผ่นดินไหว โชคดีของตรูที่วันนั้นอยู่ข้างนอก กลับบ้านซะเลย รถก็ติด
     อีกไม่กี่วันได้ไปปักกิ่งแล้ว แต่เคืองเจง ๆ แม่งเปลี่ยนเที่ยวบินทำตรูเสียเวลา ไม่รู้จะทำยังไงดีเลยเนี่ยเซ็งเป็ดแต่ได้เที่ยวก็ ok สงสัยต้องจอทั้งที่นอนที่โรงเรียนและ รถมารับด้วยมั่งเพื่อความรวดเร็ว

อันตัวเรานั่นอยากไปเที่ยวเหลือเกิน ทำมายหาคนไปด้วยอยากอย่างนี้ฟะ มีแผนจะไปปักกิ่งเดือนเมษา เฉือกลืมจองตั๋วไว้ก่อน ตอนนี้เหลือแต่ตั๋วแพง ๆ ๆทั้งนั้นเลย ถ้าไม่ไปปีนี้ปีหน้าก็มีโอลิมปิค ก็น่าจะแพง แถมเล้ง จะอยุ่ถึงแค่กลางปีนี้ด้วยเอาไงดีกรูไปคนเดียวกินข้าวจะคุยกะใครวะ ถ่ายรูปแม่ง focus ตัวเองเห็นป่าววะเนี่ย คิดไปคิดมาแต่ก็จองตั๋วไว้ก่อนละกันวะ เอาเป็นว่ามีใครสนใจไปด้วยกันติดต่อด้วยละกันนะ

ศิลปิน : พิง ลำพระเพลิง
อัลบั้ม : เพลงประกอบภาพยนตร์ "โคตรรักเอ็งเลย"
เพลง : เขียนถึงคนบนฟ้า


เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง
ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้าง ตั้งแต่เธอจากไป
ชีวิตต้องเดินก็รู้ แต่ไม่รู้จะเดินเพื่อใคร
ดาวบนฟ้าคว้ามาได้ ใครจะร่วมชื่นชม

* ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า
เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า
คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันมั้ย อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ

เพิ่งรู้ว่ากอดมันหวาน เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา
ใช้ทั้งสองมือไขว่คว้า คงไม่มีค่าใด
ห้องน้อยของเธอกับฉัน ที่วันนั้นมันดูแคบไป
เพิ่งจะรู้มันกว้างใหญ่ เกินจะนอนคนเดียว

(ซ้ำ *)

คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันมั้ย
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ
ได้ยินมั้ย คิดถึงเธอ

      เมื่อใดที่ความสำคัญของคนมันลดลง ย่อมต้องมีความลำเอียงเกิดขึ้นไม่เว้นแม้แต่ตัวเราเอง เราก็ย่อมให้เวลากะความสำคัญกับคนที่เราสนใจมัก ๆ แต่ถ้าบางสิ่งเราทำให้คนที่เราให้ความสำคัญไม่ได้เราก็ไม่ให้คนอื่น แต่บางคนตอนไม่มีใครก็เที่ยวกันสนุกสนาน พอเริ่มมีใครก็เริ่มทิ้งเพื่อน ๆ ที่เคยอยู่ตอนเหงากันมา
      บางทีก็รู้สึกน้อยใจเมื่อความสำคัญของตัวเองลดลงเรื่อยๆ  ๆ แต่ก็ต้องทำใจไป ยั้งใจตัวเองอย่าไปให้ความสำคัญกับใครมา เดี๋ยวก็เจ็บเหมือนสมัยยังเรียนอยู่เฮออ พร้อมไปเป็นเพื่อนกะคนอื่น แต่พอถึงเวลาเราสักคนก็ยังมองไม่เห็นเงา

    สำคัญ --> สำคัญน้อยหน่อย --> สำคัญน้อยมาก --> โดดเดี่ยว --> หมาหัวเน่า --> ไร้ค่า

      จนสุดท้ายเนี่ยกรูคงต้องข้ามแต่ละคืนอันยาวนานต่อไปอย่างโดดเดี่ยว  

คนหัวแข็ง

ฉันไม่ถนัดการเข้าสังคม แถมขี้อายและกลัวคน
แต่ในที่สุดก็ต้องมาจูงมือกับคนอื่น (เธออาจไม่คิดอย่างนั้น)
บางที ถ้าให้เวลากันสักนิด มีโอกาสให้ฝึกฝนกันสักหน่อย
ขยับตัวเปลี่ยนทิศทางกันสักหน่อย ทำลายความเงียบสักนิด
ถ้าเราไม่มัวเหม่อมองกัน
ไม่มัวนั่งกอดเข่ากัน หรือต่างคนต่างมีทิฐิต่อกัน
ทุกอย่างก็คงง่ายขึ้น......

หญ้าขึ้นยาวจนจะเสียดฟ้าแล้ว หนอนก็กลายเป็นผีเสื้อแล้ว
ฉันยังไม่รู้เลยว่าก้าวแรกจะต้องทำอย่างไรบ้าง


***** Jimmy Liao   :     ดอกไม้บานในใจฉัน (A Garden In My Heart)       *****

เฮ้ย จะขยับไปทางไหนก็มีแต่ทำเรื่องปวดหัวให้กับตัวเองและคนอื่น พูดไรไปก็ไปกันคนละแบบ ต่อไปนี้ไม่พูดไรกับใครแล้วดีกว่า พูดไปมีแต่จะทำให้ตัวเองเจ็บตัวเสีย เครียด จิงโว้ย แ่ม่งเมื่อไหร่กรูจะตาย ๆ ๆไปให้แม่งรู้แล้วรู้รอดไปเลยวะ

ขอให้วันสุดท้ายมาถึงแก่เราเร็ว ๆ เหอะ ความเจ็บปวดทุกทางก็ถาโถมเข้ามา เพียงแค่อยากมีชีวิตเหมือนคนอื่นเค้าบ้าง มีงานมีการทำ มีบ้านที่อบอุ่น มีคนคอยเคียงข้างรู้ใจบ้าง จะมีสักกี่คนเข้าใจกรูวะ

จุดจบที่กรูเห็นมันต้องไม่ดีแน่ ๆ แล้วสุดท้าย คนที่เจ็บก็ต้องเป็นกรูทุกครั้งไปนั่นแหละ พูดไรไ่ม่ออกและ พูดไปเดี๋ยวก็เจ็บตัวอีก เศร้ากะชะตาชีวิต ตัวเองจิง ๆ


เอ๋อ ๆ เดินก็เตะโต๊ะ นอนก็หัวโขก เข้าห้องน้ำก็ฉี่เลอะกางเกง ทำไมเป๋ออย่างนี้ฟะเนี่ยุ้

บางทีคนเราก็เดินทางไปบนเส้นทางสายหนึ่ง ผ่านคนหลาย ๆ คนไป แต่จะมีสักกี่คนที่จะมาอยู่ในเส้นทางที่เดินทางไปได้พร้อมกับเรา ชีวิต ก็เหมือนดั่งบทเพลงที่ก้องกังวาลอยู่ในจิตใจ และก็หวังว่าจะมีสักคนที่พร้อมจะเดินไปด้วยกันจนวันสุดท้าย

ก็ยังคงเดินทาง แต่ยังคงเดินไปหาใคร บางคน อยากมีคนจริงผ่าน เข้ามาในใจสักคน
แล้วฉันก็เดินทางต่อไป เพราะฉันไม่เจอใครอย่างนั้น ฉันมั่นใจ ว่าเขานั้นมีตัวตน

* ยังเต็มใจที่จะตามค้นหา และปฏิเสธที่จะท้อใจ ยินดีที่จะเฝ้ารอ เพื่อเติมเต็มสิ่งที่หายไป
ยังพอใจที่จะตามค้นหา ว่าคนดีๆ ที่มีรักจริง อยู่ที่ไหน คอยที่จะเจอเขา แม้ไม่รู้เมื่อไหร่
อาจเป็นการเดินทาง ที่ไม่มีปลายทางให้เจอสักที แต่ไม่เคยลังเล ที่จะคอยบางคนที่ดี

** เพราะฉันเชื่อในทางเดินแห่งรัก ที่พร้อมจะนำทางให้ฉัน และฉันมั่นใจ ว่าเขานั้นมีตัวตน

(ซ้ำ *)

(รักต้องยังมีอยู่ รักต้องยังมีอยู่) (ฮู...ฮู..)

*** ใครคนนั้นคนที่ตามหา คงมี ใครคนนั้น ยังต้องตามหา

(ซ้ำ ** , * , ***)

(ซ้ำ ***)